Dàwù lǜchá

ต้าอู้ ลวี่ฉา (Dàwù lǜchá, 大悟绿茶) คือชาเขียวจากอำเภอต้าอู้ (大悟县) ภายใต้เมืองเซี่ยวก่าน ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลหูเป่ย บริเวณเชิงเขาทางใต้ของทิวเขาต้าเปี้ยชาน เบื้องหลังชื่อนี้มีเอกสารสามฉบับ ได้แก่ การคุ้มครองผลิตภัณฑ์สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ตั้งแต่ปี 2012 มาตรฐานของมณฑลปี 2014 และเครื่องหมายรับรองทางภูมิศาสตร์ ข้อกำหนดของสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระบุถึงใบชาสามรูปแบบภายใต้ชื่อเดียว ได้แก่ แบบแบน เหมาเจียน และ โซ่วเหมย ขณะที่เอกสารอ้างอิงสืบย้อนชาสมัยใหม่ของอำเภอไปถึงฟาร์มชาหวงเฉียวช่วงต้นทศวรรษ 1980 ชาเขียวของอำเภอนี้ยังมีชื่อคุ้มครองอีกชื่อหนึ่งคือ ต้าอู้ ฉา (大悟茶) โดยตั้งแต่ปี 2022 เป็นสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ทางการเกษตร และตั้งแต่ปี 2025 เป็นผลิตภัณฑ์สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์พร้อมเอกสารของตนเอง

1. การจัดประเภทและแหล่งกำเนิด

• ประเภท: ชาเขียว (绿茶, lǜchá) ประเภทระบุอยู่ในชื่อและยืนยันด้วยกรรมวิธีการผลิต ได้แก่ การผึ่งใบ การคั่วหยุดเอนไซม์ การขึ้นรูป และการอบแห้ง
• รูปแบบ: แบบแบน (扁形茶), เหมาเจียน (毛尖茶) และ โซ่วเหมย (寿眉茶) คำว่า “โซ่วเหมย” ในที่นี้เป็นชื่อรูปแบบของชาเขียว ไม่ใช่ชาขาวโซ่วเหมยจากมณฑลฝูเจี้ยน
• หมวดหมู่: ผลิตภัณฑ์สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (2012); เครื่องหมายรับรองทางภูมิศาสตร์
• แหล่งกำเนิด: จีน มณฑลหูเป่ย (湖北, Húběi) เมืองเซี่ยวก่าน (孝感, Xiàogǎn) อำเภอต้าอู้ (大悟, Dàwù)
• เขตคุ้มครอง: ตำบลและอำเภอย่อยจำนวนสิบเจ็ดแห่งของอำเภอต้าอู้ตามเขตการปกครองปัจจุบัน ได้แก่ เฉิงกวัน หยางผิง ฟางฟาน ซินเฉิง หลิวจี เซี่ยเตี้ยน เหอโข่ว ลวี่หวาง หวงจ้าน เซวียนฮว่าเตี้ยน เฟิงเตี้ยน เกาเตี้ยน ต้าซิน ซานหลี่เฉิง ตงซิน เผิงเตี้ยน และซื่อกู่
• พิกัดทางภูมิศาสตร์ของอำเภอ: 114°02′–114°35′ ลองจิจูดตะวันออก, 31°18′–31°52′ ละติจูดเหนือ
• ชื่อที่สอง — ต้าอู้ ฉา (大悟茶, Dàwù chá): สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์แยกต่างหากพร้อมเอกสารของตนเอง ผู้ยื่นคำขอคือสมาคมอุตสาหกรรมชาอำเภอต้าอู้ (大悟县茶叶产业协会) เขตคุ้มครองครอบคลุมทั้งอำเภอ ได้แก่ สามตำบล สิบสี่อำเภอย่อย และสามเขตพิเศษ — เขตทดลองรถไฟความเร็วสูง (高铁试验区) เขตพัฒนาเศรษฐกิจของอำเภอ และรีสอร์ทอู่เฟิงซาน (悟峰山度假区) รวมทั้งหมด 268 หมู่บ้าน เอกสารไม่ได้ระบุประเภทของชา แต่คำอธิบายคือรูปแบบแบนและแบบเส้น น้ำชาสีเขียวอ่อนสดใส ซึ่งสอดคล้องกับชาเขียว ในปี 2025 ศูนย์อุตสาหกรรมชาของอำเภอแจกแจงชื่อดังนี้ “大悟绿茶” คือผลิตภัณฑ์สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ ส่วน “大悟茶” คือสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ทางการเกษตร

2. ประวัติศาสตร์และความสำคัญทางวัฒนธรรม

• ประวัติศาสตร์:
  • เรื่องเล่าเก่าแก่. เอกสารอ้างอิงระบุว่าตั้งแต่ยุคราชวงศ์ถัง ชาต้าอู้ถูกส่งเป็นเครื่องบรรณาการแด่ราชสำนัก แต่ไม่พบหลักฐานเอกสารยืนยันในแหล่งข้อมูลที่ค้นพบ
  • ค.ศ. 1958. ตามคำบอกเล่าของศูนย์อุตสาหกรรมชาอำเภอต้าอู้ใน “หูเป่ยรื่อเป้า” (2025) เมื่อเดือนตุลาคม 1958 พลเอกซวี่ ไห่ตง (徐海东) ชาวต้าอู้โดยกำเนิด เดินทางกลับบ้านเกิดพร้อมภรรยา และภรรยาซึ่งเกิดที่เมืองลู่อาน มณฑลอันฮุย ได้นำต้นกล้าชาจำนวน 400,000 ต้นมาจากที่นั่น พาดหัวข่าวของหนังสือพิมพ์กล่าวถึง “ต้นชาหลู่อานกวาเพี่ยน 400,000 ต้น” แต่เนื้อความระบุว่าเป็นต้นกล้าจากพื้นที่ผลิตชาหลู่อานกวาเพี่ยน สิ่งพิมพ์อีกฉบับเกี่ยวกับต้าอู้เล่าต่างออกไปว่า ในทศวรรษ 1950 พลเอกเป็นผู้นำต้นกล้า 400,000 ต้นจากลู่อานซึ่งเป็นบ้านเกิดของภรรยาเข้ามาในอำเภอ แหล่งข้อมูลแตกต่างกันว่าใครเป็นผู้นำต้นกล้าเข้ามา
  • ต้นทศวรรษ 1980. ฟาร์มชาหวงเฉียวของรัฐ (国营双桥茶场) ผลิตชาเขียวแบบเส้นอบแห้งด้วยความร้อน (条形烘青) เอกสารอ้างอิงเชื่อมโยงสิ่งนี้กับการเกิดขึ้นของต้าอู้ ลวี่ฉาในรูปแบบปัจจุบัน บทความอ้างอิงอีกชิ้นเรียกชานี้ว่าซวงเฉียว เหมาเจียน (双桥毛尖)
  • ค.ศ. 1983. ตามเอกสารอ้างอิง ชาได้รับการยอมรับเป็นชาเลื่องชื่อของมณฑลหูเป่ย บทความอ้างอิงชิ้นหนึ่งระบุชื่อต้าอู้ ลวี่ฉา ส่วนอีกชิ้นระบุชื่อซวงเฉียว เหมาเจียน
  • ค.ศ. 2007. ตามทะเบียนของมณฑล ในปีนี้มีการจดทะเบียนเครื่องหมายรับรองทางภูมิศาสตร์ “大悟绿茶” หมายเลข 4237408 ผู้ยื่นคำขอคือสมาคมอุตสาหกรรมชาอำเภอต้าอู้ อายุเครื่องหมายปัจจุบันตามทะเบียนมณฑลปี 2020 คือตั้งแต่วันที่ 7 มกราคม 2017 ถึง 6 มกราคม 2027 รายชื่อบริษัทในอำเภอที่ได้รับอนุญาตให้ใช้เครื่องหมายนี้เผยแพร่โดยหน่วยงานทรัพย์สินทางปัญญาของมณฑล
  • ค.ศ. 2010. สมาคมวิทยาศาสตร์ชาแห่งประเทศจีนมอบตำแหน่ง “บ้านเกิดชาเลื่องชื่อของจีน” (中国名茶之乡) ให้แก่อำเภอ
  • ค.ศ. 2012. เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม สำนักงานใหญ่ด้านการกำกับดูแลคุณภาพ การตรวจสอบ และการกักกันโรค (AQSIQ) ประกาศฉบับที่ 209 ให้ความคุ้มครองต้าอู้ ลวี่ฉาเป็นผลิตภัณฑ์สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์
  • ค.ศ. 2014. มาตรฐานมณฑล DB42/T 998-2014 “地理标志产品 大悟绿茶” เผยแพร่เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ตามทะเบียนมาตรฐานท้องถิ่นยังคงมีผลใช้อยู่
  • ค.ศ. 2022. กระทรวงเกษตรและกิจการชนบทประกาศฉบับที่ 532 ลงวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ในชุดแรกของปี จดทะเบียนต้าอู้ ฉา (大悟茶) เป็นสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ทางการเกษตร ผู้ยื่นคำขอคือสมาคมอุตสาหกรรมชาอำเภอต้าอู้
  • ค.ศ. 2025. สำนักงานทรัพย์สินทางปัญญาแห่งชาติจีน (CNIPA) ประกาศฉบับที่ 640 ลงนามเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม เผยแพร่เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม รับรองต้าอู้ ฉาเป็นผลิตภัณฑ์สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ ประกาศเดียวกันรับรองชาแดงเซี่ยวก่าน หง (孝感红) ซึ่งมีเขตคุ้มครองครอบคลุมอำเภอต้าอู้ด้วย
• ชื่อ: ต้าอู้ (大悟) คือชื่ออำเภอ ลวี่ฉา (绿茶) แปลว่า “ชาเขียว”
• ความสำคัญทางวัฒนธรรม: ตามเอกสารอ้างอิง ในแผนปี 2004 รัฐบาลมณฑลจัดให้ต้าอู้เป็นหนึ่งในห้าอำเภอผลิตชาที่ใหญ่ที่สุดของหูเป่ย ร่วมกับอู่เฟิง เฮ่อเฟิง จูซี และอิงซาน ในปี 2025 ศูนย์อุตสาหกรรมชาของอำเภอระบุว่าต้าอู้มีพื้นที่สวนชาเป็นอันดับห้าของมณฑล ตั้งแต่ปี 2017 อำเภอได้เพิ่มชาแดง ตามด้วยมัทฉะและชาขาว และในปี 2024 เพิ่มชาเหลือง ชื่อต้าอู้ ลวี่ฉา หมายถึงชาเขียวเท่านั้น

3. คำอธิบายทางพฤกษศาสตร์และวัตถุดิบ

• พันธุ์ / สายพันธุ์: ข้อกำหนดของสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ปี 2012 ตามการอ้างอิงระบุพันธุ์ปรับปรุงที่เหมาะสมสำหรับต้าอู้ ลวี่ฉา ได้แก่ เอ้อฉา หมายเลข 1 (鄂茶1号) ฝูติ่งต้าไป๋ฉา (福鼎大白茶) และพันธุ์อื่น ๆ
• วัตถุดิบ: ยอดและใบอ่อน (新梢的芽叶) จากต้นชาในอำเภอ
• ฤดูเก็บ: ตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเดือนพฤษภาคม
• มาตรฐานการเก็บ: เปิดสวนเมื่อยอด 5–6 % พัฒนาถึงระยะหนึ่งยอดหนึ่งใบ เก็บด้วยมือ เป็นรอบตามมาตรฐาน โดยไม่เด็ดทั้งยอดหรือกำมือดึง เพื่อให้ยอดคงสภาพสมบูรณ์ สด และสะอาด
• ตามเอกสารต้าอู้ ฉา: ระบุพันธุ์เพียงหนึ่งพันธุ์คือ เอ้อฉา หมายเลข 1 ปลูกแบบสองแถว แถวละสองต้น ระยะห่างระหว่างแถวคู่ 1.5 ม. ระยะห่างระหว่างแถวในคู่ 0.40 ม. ระยะห่างระหว่างต้น 0.33 ม. ความหนาแน่น 5,000–6,000 ต้นต่อหมู่ ปลูกในเดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคม เก็บด้วยมือ เป็นรอบตามความอ่อนของใบ โดยเหลือใบบางส่วนไว้ ห้ามเด็ดทั้งยอดและห้ามกำมือดึง

4. แหล่งปลูกและลักษณะเฉพาะของการเพาะปลูก

• ภูมิภาค: ทางตะวันออกเฉียงเหนือของหูเป่ย เชิงเขาทางใต้ของทิวเขาต้าเปี้ยชาน (大别山) ติดกับมณฑลเหอหนาน เอกสารอ้างอิงระบุว่าเขตผลิตหลักคือแนวเฉิงกวัน — ซวงเฉียว
• ดิน: ตามคำอธิบายของสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ ส่วนใหญ่เป็นดินร่วนปนทรายกรดและกรดเล็กน้อย เอกสารอ้างอิงระบุว่าดินที่พบมากคือดินเหลืองน้ำตาล (黄棕壤)
• ข้อกำหนดของแปลง: ตามข้อกำหนดของสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ ระดับความสูงตั้งแต่ 300 ม. ขึ้นไป pH ดิน 4.5–6.5 อินทรียวัตถุไม่น้อยกว่า 1.5 % ชั้นดินหนาไม่น้อยกว่า 80 ซม. ดินร่วนซุย ระบายน้ำดี ไม่มีน้ำขัง
• ข้อกำหนดของต้าอู้ ฉา: ดินกรดเล็กน้อย pH 4.5–6.0 ลึกและร่วนซุย อินทรียวัตถุไม่น้อยกว่า 1.5 % ความลาดชันน้อยกว่า 25 องศา เมื่อบุกเบิกต้องไถลึกกว่า 60 ซม. และทำลายชั้นดินแน่นใต้ผิวดิน
• ภูมิอากาศ: ลมมรสุมกึ่งเขตร้อน ชุ่มชื้น ฤดูกาลชัดเจน อุณหภูมิกลางวันกลางคืนต่างกันมาก ตามเอกสารอ้างอิง อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปี 14.9–15.7 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝน 1,049–1,170 มม. ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็ง 227–242 วัน ภูเขาที่สูงกว่า 300 ม. มักมีเมฆหมอกปกคลุม แสงแดดน้อย ศูนย์อุตสาหกรรมชาของอำเภออธิบายต่างออกไปว่า พื้นที่ปลูกชาอยู่ทางเหนือ มีหมอกบ่อย ฝนปานกลาง แสงแดดเพียงพอ ศัตรูพืชน้อย
• พื้นที่: ตามรายงานสถิติของอำเภอปี 2024 มีสวนชา 242,011 หมู่ ณ สิ้นปี ในจำนวนนี้ 198,435 หมู่ ให้ผลผลิตแล้ว ผลิตชาได้ 9,565 ตันต่อปี ศูนย์อุตสาหกรรมชาของอำเภอใน “หูเป่ยรื่อเป้า” (2025) ระบุตัวเลขกลม ๆ ประมาณ 300,000 หมู่

5. กรรมวิธีการผลิต

คำอธิบายของสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระบุการดำเนินการห้าขั้นตอน ได้แก่ การผึ่งใบ (摊青, tānqīng) การคั่วหยุดเอนไซม์ (杀青, shāqīng) การขึ้นรูป (做形, zuòxíng) การอบแห้ง (干燥, gānzào) และการคัดแยก (精选, jīngxuǎn) ข้อกำหนดระบุขั้นตอนสำหรับแต่ละรูปแบบดังนี้

• รูปแบบแบน: ผึ่งใบ, คั่วหยุดเอนไซม์, ขึ้นรูป (造形), ขัดเงาในกระทะ (辉锅), คัดแยก, บรรจุ
• เหมาเจียน: ผึ่งใบ, คั่วหยุดเอนไซม์, นวด (揉捻), อบแห้งครั้งแรก (初烘), จัดเส้น (理条), อบแห้งเพื่อดึงกลิ่นหอม (提香), บรรจุ
• โซ่วเหมย: ผึ่งใบ, คั่วหยุดเอนไซม์, นวดคลึง (搓揉), ขัดเงาในกระทะ, อบ (烘焙), คัดแยก (拣剔), บรรจุ

การผึ่งใบ: หนา 2–5 ซม. นาน 5–6 ชั่วโมง น้ำหนักลดลง 10–15 %

ขั้นตอนสำคัญตามการอ้างอิงคือการคั่วหยุดเอนไซม์

1. อุณหภูมิกระทะ: 150–180 องศาเซลเซียส
2. ปริมาณใบต่อรอบ: 200–250 กรัม
3. เทคนิค: ใช้ไฟแรง โยนใบขึ้นมากกว่าครอบ พร้อมหมุนพอประมาณ
4. เวลา: ประมาณ 5 นาที

จากนั้นผึ่งใบให้เย็นแล้วนวดประมาณ 5 นาที สลายก้อนและระบายความร้อน เพื่อไม่ให้ใบเหลืองจากความอับชื้น ชาสำเร็จคัดแยกด้วยมือเอาใบแก่ ก้านใบ และเศษผงออก ความชื้นของชาเกรดดีไม่เกิน 6 %

6. ลักษณะทางประสาทสัมผัส

คำอธิบายของสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์สำหรับเกรดสูงสุด

• ลักษณะใบชาแห้ง: แบบแบน — แบน เรียบ เป็นมัน ตรงและแหลม (扁平光润，挺直尖削); เหมาเจียน — เส้นเล็กแน่น โค้งเล็กน้อย (条索紧细微曲); โซ่วเหมย — ค่อนข้างแบนและตรง เห็นยอดชัดเจน (略扁直显锋苗)
• กลิ่นใบชาแห้ง: ไม่พบคำอธิบายในแหล่งข้อมูลที่ค้นพบ
• กลิ่นน้ำชา: หอมอ่อนและติดทน (嫩香持久)
• รสชาติ: สด อ่อนนุ่ม สดชื่น (鲜嫩爽口)
• สีน้ำชา: เขียวอ่อนสดใส (嫩绿明亮)
• ก้นชา (ใบหลังชง): นุ่ม เป็นมัน สม่ำเสมอ (软亮、匀整)

เกรด	กลิ่น	รสชาติ	น้ำชา	ใบหลังชง
สูงสุด (特级)	หอมอ่อน ติดทน	สด อ่อนนุ่ม สดชื่น	เขียวอ่อนสดใส	นุ่ม เป็นมัน สม่ำเสมอ
ที่หนึ่ง (一级)	สะอาด ติดทน	สด นุ่ม สดชื่น	เขียวอ่อน ค่อนข้างสดใส	สดใส สม่ำเสมอ
ที่สอง (二级)	สะอาด	สด นุ่ม ค่อนข้างสดชื่น	เขียวสดใส	ค่อนข้างสดใส ค่อนข้างสม่ำเสมอ

เอกสารต้าอู้ ฉา อธิบายรูปลักษณ์สั้นกว่า แบบแบนใช้คำเดียวกันกับต้าอู้ ลวี่ฉา (扁平光润，挺直尖削) แบบเส้นคือม้วนเล็กแน่นเห็นขนชัดเจน (细紧显毫) กลิ่นหอมสูงติดทน น้ำชาเขียวอ่อนสดใส รสสดนุ่ม มีรสหวานกลับในลำคอ (回甘润喉) ใบหลังชงสม่ำเสมอ ชงได้หลายน้ำ

7. องค์ประกอบทางเคมี

ข้อกำหนดของสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระบุค่าทางกายภาพและเคมี ความชื้นไม่เกิน 6.0 % เถ้ารวมไม่เกิน 6.5 % เศษผงไม่เกิน 2.0 % เยื่อใยดิบไม่เกิน 14.0 % สารสกัดละลายน้ำได้ไม่น้อยกว่า 38.0 %

เอกสารอ้างอิงยังระบุผลวิเคราะห์จากศูนย์ทดสอบของกระทรวงเกษตรคือ สารโพลีฟีนอล 24.13 % กรดอะมิโน 4.15 % คาเฟอีน 4.44 % น้ำตาลที่ละลายได้ 3.07 % คาเทชินรวม 13.749 % ไม่ระบุวันที่วิเคราะห์และตัวอย่าง เป็นผลจากตัวอย่างเดียว ไม่ใช่ค่ามาตรฐาน ไม่พบข้อความของมาตรฐาน DB42/T 998-2014 ในแหล่งข้อมูลที่ค้นพบ

เอกสารต้าอู้ ฉา กำหนดเกณฑ์ต่างออกไป สารโพลีฟีนอลในชาไม่น้อยกว่า 19.2 % กรดอะมิโนอิสระไม่น้อยกว่า 2.9 % สารสกัดละลายน้ำได้ไม่น้อยกว่า 46.4 % ซึ่งเข้มงวดกว่าข้อกำหนดของต้าอู้ ลวี่ฉา อย่างเห็นได้ชัดเมื่อพิจารณาจากค่าสารสกัด

8. การชง

วิธีปฏิบัติสำหรับชาเขียว

• อุณหภูมิน้ำ: 80–85 องศาเซลเซียส สำหรับเกรดสูงสุดที่อ่อนนุ่มควรใช้ใกล้ 80 องศาเซลเซียส
• ปริมาณชา: 3 กรัมต่อน้ำ 150 มล.
• อุปกรณ์: แก้วใสเพื่อเห็นรูปร่างใบชา หรือไกวั่นสีขาว
• ขั้นตอน:
  1. อุ่นอุปกรณ์
  2. ใส่ชาแล้วเทน้ำตามขอบภาชนะ
  3. ชงครั้งแรก 40–60 วินาที
  4. รินดื่มโดยเหลือน้ำชาไว้ส่วนหนึ่ง
  5. เติมน้ำ
  6. ชงซ้ำได้สองถึงสามครั้ง

9. การเก็บรักษา

วิธีปฏิบัติสำหรับชาเขียว เก็บในบรรจุภัณฑ์ปิดสนิท ในตู้เย็นที่ 0–5 องศาเซลเซียส ป้องกันแสง ความชื้น และกลิ่น ควรดื่มภายในหนึ่งปี

10. ราคาและการปลอมแปลง

ไม่มีข้อมูลราคาในแหล่งข้อมูลที่ค้นพบ

• วิธีหลีกเลี่ยงของปลอม:
  • มองหาเครื่องหมายผลิตภัณฑ์สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์หรือเครื่องหมายรับรองหมายเลข 4237408
  • ตรวจสอบว่าผู้ผลิตมาจากตำบลและอำเภอย่อยทั้งสิบเจ็ดแห่งของอำเภอต้าอู้
  • ตรวจสอบรูปแบบตามคำอธิบาย แบบแบน เหมาเจียน หรือ โซ่วเหมย น้ำชาเขียวอ่อน
  • อย่าสับสนกับชาขาวโซ่วเหมยจากฝูเจี้ยน
  • ดูชื่อบนบรรจุภัณฑ์ ต้าอู้ ลวี่ฉา และต้าอู้ ฉา มีเอกสาร ผู้ยื่นคำขอ และข้อกำหนดที่แตกต่างกัน ผู้ผลิตต้องยื่นขอเครื่องหมายผลิตภัณฑ์สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ผ่านหน่วยงานทรัพย์สินทางปัญญาท้องถิ่น ผ่านการตรวจสอบของมณฑลและได้รับอนุมัติจาก CNIPA

11. ข้อเท็จจริงน่าสนใจ

• “โซ่วเหมย” ของต้าอู้เป็นชาเขียว ชื่อพ้องกับชาขาวของฝูเจี้ยน
• อำเภอนี้ติดกับมณฑลเหอหนานซึ่งผลิตซิ่นหยางเหมาเจียน และตั้งอยู่ในเทือกเขาต้าเปี้ยชานเดียวกันกับชาหลู่อานของอันฮุย
• ชาเขียวของอำเภอนี้มีชื่อคุ้มครองสองชื่อคือ ต้าอู้ ลวี่ฉา และต้าอู้ ฉา แต่ละชื่อมีเอกสารของตนเอง และทับซ้อนด้วยเขตของชาแดงเซี่ยวก่าน หง
• ตามเอกสารอ้างอิง ในทศวรรษ 1970 มีการพบรูปแกะสลักหินอายุประมาณสี่ร้อยปีพร้อมบทกวีเกี่ยวกับการชงชาในซากวัดกวันอินที่ตำบลเซวียนฮว่าเตี้ยน

12. การเปรียบเทียบกับชาใกล้เคียงในต้าเปี้ยชาน

• ซิ่นหยางเหมาเจียน (信阳毛尖): ชาเขียวจากเหอหนานซึ่งเป็นเพื่อนบ้าน เส้นเล็กม้วน ใกล้เคียงกับ เหมาเจียน ของต้าอู้
• หลู่อานกวาเพี่ยน (六安瓜片): ชาจากอันฮุย ทำจากใบไม่มีตูม จากเทือกเขาต้าเปี้ยชานเดียวกัน จากพื้นที่นี้ตามคำบอกเล่าปี 1958 ได้นำต้นกล้ามาปลูกที่ต้าอู้
• อิงซานอวิ๋นอู้ฉา (英山云雾茶): ชาเขียวจากอำเภออิงซานของหูเป่ย หนึ่งในห้าอำเภอชาที่ใหญ่ที่สุดของมณฑลร่วมกับต้าอู้
• หม่าเฉิงกุยซานลวี่ฉา (麻城龟山绿茶): ชาเขียวจากเขากุยเฟิงซาน อยู่ในเทือกเขาต้าเปี้ยชานเช่นกัน
• เซี่ยวก่านหง (孝感红): ชาแดงจากเมืองเซี่ยวก่าน มีเขตคุ้มครองรวมถึงอำเภอต้าอู้ ได้รับการรับรองในประกาศเดียวกันปี 2025 กับต้าอู้ ฉา

บทสรุป:

ต้าอู้ ลวี่ฉา คือชาเขียวจากอำเภอชาขนาดใหญ่บนเนินทางใต้ของต้าเปี้ยชาน เอกสารรองรับหนาแน่น ได้แก่ การคุ้มครองตั้งแต่ปี 2012 มาตรฐานปี 2014 เครื่องหมายรับรอง เขตคุ้มครองสิบเจ็ดตำบล พันธุ์ที่ระบุชื่อ และข้อกำหนดแปลงปลูกที่ความสูงตั้งแต่ 300 ม. ขึ้นไป สามรูปแบบภายใต้ชื่อเดียวคือ แบบแบน เหมาเจียน และ โซ่วเหมย ล้วนมีกลิ่นหอมอ่อนติดทนและน้ำชาเขียวอ่อนสดใสเหมือนกัน

แหล่งที่มา

มาตรฐาน

• DB42/T 998-2014

สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์

• 湖北省知识产权局地理标志证明/集体商标名录 №4237408

รายการทั้งหมด — ที่หน้า แหล่งที่มา